Αυτόνομη Ριζοσπαστική Κίνηση - Αγωνιστικές Παρεμβάσεις
Δ' ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
Δ' ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
22/3/26
ΕΚΔΗΛΩΣΗ: Τεχνητή Νοημοσύνη, Εξουσία και Εκπαίδευση - Παρασκευή 27/3/26, 18:30 - Πύργος Παιδαγωγικής Σχολής ΑΠΘ
Συγκέντρωση ΕΛΜΕ-ΣΕΠΕ με αφορμή την αρχή της δίκης των Τεμπών, τη Δευτέρα 23 Μαρτίου, ώρα 13:30 στο Άγαλμα Βενιζέλου
-- Όχι σε ιδιωτικοποιήσεις Παιδεία, υγεία, ρεύμα, συγκοινωνίες, αποκλειστικά δημόσια αγαθά για όλο το λαό. Να φύγει τώρα η ιταλική HELLENIC TRAIN. Να επιστρέψει τώρα ο σιδηρόδρομος στο δημόσιο και με εργατικό - κοινωνικό έλεγχο.
-- Ανατροπή της αντιλαϊκής, αντιεκπαιδευτικής, δολοφονικής πολιτικής και της κυβέρνησης που την εφαρμόζει, καθώς και όλων των παραλλαγών αυτής της πολιτικής, με τους αγώνες του κινήματος.
-- Δημόσια δωρεάν εκπαίδευση για όλα τα παιδιά χωρίς διακρίσεις και αποκλεισμούς.
-- Να σταματήσει τώρα η αξιολόγηση. Αυτοδίκαιη μονιμοποίηση τώρα όλων των νεοδιόριστων.
-- Όχι στο Εθνικό Απολυτήριο και τα σχολεία της «αριστείας» (Ωνάσεια, Πρότυπα, Μπακολορεά – ΙΒ).
-- Πραγματικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Κατώτατος μισθός 1.400 ευρώ καθαρά και αντίστοιχες αυξήσεις σε όλα τα κλιμάκια. Επιστροφή 13ου και 14ου μισθού και σύνταξης.
- Μαζικοί μόνιμοι διορισμοί, 20.000 χιλιάδες τώρα στη Β/θμια με βάση το πτυχίο και την προϋπηρεσία.
-- Μείωση των μαθητών στα τμήματα! 15 μαθητές στο τμήμα!
-- Καμία συγκάλυψη στους υπεύθυνους για το θάνατο συναδέλφισσας. Να παραιτηθεί τώρα η Ζ. Βαζούρα, ΔΔΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης.
21/3/26
Συγκέντρωση των ΕΛΜΕ ΣΤΗ ΔΔΕ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΘΕΣ\ΝΙΚΗΣ (16/3) και απαράδεκτη και απαξιωτική στάση της ΔΔΕ
ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ - ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ Δ' ΕΛΜΕΘ
ΜΑΖΙΚΗ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΙΚΗ Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΤΗ ΔΔΕ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ
ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΑΠΑΙΤΗΣΑΝ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Ο ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΔΟΘΟΥΝ ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΧΡΗΣΤΙΔΟΥ
ΖΗΤΗΣΑΝ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ Η ΔΔΕ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ.
Μαζική και δυναμική ήταν η παράσταση διαμαρτυρίας των εκπαιδευτικών στην οποία κάλεσαν η Γ και η Ε ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης τη Δευτέρα 16/3 στη ΔΔΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης. Τα σωματεία και οι εκπαιδευτικοί απαίτησαν να σταματήσει ο αυταρχισμός, η καταπάτηση εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, η απαξίωση και η εξουθένωση των εκπαιδευτικών. Απαίτησαν εξηγήσεις για τον τραγικό θάνατο της συναδέλφου Σοφίας Χρηστίδου από τη διευθύντρια Β/θμιας εκπαίδευσης Ζωή Βαζούρα και ζήτησαν την παραίτησή της για να αποδοθούν ευθύνες και να φωτιστούν τα πραγματικά γεγονότα, μακριά από κάθε προσπάθεια συγκάλυψης και μετάθεσης ευθυνών.
Η Διευθύντρια Εκπαίδευσης Ζ. Βαζούρα, προσπαθώντας αυτή τη φορά να δημιουργήσει ένα επικοινωνιακό άλλοθι, δεν μας έφερε όπως άλλες φορές την αστυνομία, αλλά επικαλέστηκε ότι η ώρα της συγκέντρωσης, 1.30, είχε περάσει (!) και προσποιούμενη ότι έχει φόρτο εργασίας με τους υφιστάμενους της, αρνήθηκε να απαντήσει στους εκπροσώπους των Σωματείων. Με την αποφασιστικότητα τους, τη δυναμική παρουσία τους και τις παρεμβάσεις τους οι εκπρόσωποι των σωματείων και οι εκπαιδευτικοί απαίτησαν απαντήσεις στον μακρύ κατάλογο παραβίασης εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, καθώς και την παραίτησή της για να αποδοθούν ευθύνες για το θάνατο της Σοφίας Χρηστίδου. Η διευθύντρια απάντησε δια της σιωπής και της απαξίωσης προς αυτούς και με γέλια στην απαίτηση της παραίτησης της, γεγονός που προκάλεσε την οργή των εκπαιδευτικών που την καλούσαν να παραιτηθεί.
Η διευθύντρια Ζωή Βαζούρα, που διαχειρίζεται με έναν ολοένα και εντεινόμενο αυταρχισμό και αυθαιρεσία την αντιεκπαιδευτική πολιτική του υπουργείου, είναι η βασική υπεύθυνη για την κατάσταση ασφυξίας σχολείων και εκπαιδευτικών, διάλυσης του παιδαγωγικού κλίματος στα σχολεία, προβλημάτων λειτουργίας τους.
Ο τραγικός θάνατος της Σοφίας Χρηστίδου έφερε στο φως την ασφυκτική καθημερινότητα των εκπαιδευτικών με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στη Διεύθυνση Ανατολικής Θεσ/νίκης, η οποία, αντί να συμβάλει στην επίλυση προβλημάτων σε ιδιαίτερες περιπτώσεις και καταστάσεις, προλαμβάνοντας τες με διακριτικότητα και ενσυναίσθηση, λειτουργεί με τον διοικητικό αυταρχισμό που τη χαρακτηρίζει, έχοντας δημιουργήσει ένα περιβάλλον έντονου διοικητισμού, ασφυκτικών πιέσεων και ελέγχου, εργασιακής εξουθένωσης, παραβίασης των εργασιακών και συνδικαλιστικών μας δικαιωμάτων.
Η αυταρχική διοικητική αντίληψη, που αντιμετωπίζει τους εκπαιδευτικούς ως πειθήνια όργανα, το κλίμα φόβου, πιέσεων και συμμόρφωσης αποτελούν μέρος της εκπαιδευτικής πολιτικής του Υπουργείου, διοχετεύονται στην εκπαιδευτική ιεραρχία για να επιβάλλουν τη συναίνεση των εκπαιδευτικών στην αντιεκπαιδευτική πολιτική τους και απογειώνονται από διευθυντές εκπαίδευσης που διεκδικούν τα πρωτεία του αυταρχισμού, των αυθαιρεσιών και της αναλγησίας.
Οι εκπαιδευτικοί των Δημόσιων Σχολείων είμαστε εργαζόμενοι, στηρίζουμε καθημερινά το δημόσιο σχολείο δουλεύοντας κάτω από αντίξοες συνθήκες και απαιτούμε σεβασμό και αξιοπρέπεια. Υπουργείο, Διευθύνσεις και διοίκηση να ασχοληθούν και να δώσουν λύσεις στα ουσιαστικά προβλήματα των σχολείων και των εκπαιδευτικών και να σταματήσουν τις διώξεις , τις απειλές, την εργασιακή μας εξουθένωση. Να γίνουν αποδεκτά τα πάγια αιτήματα του κλάδου που αναβαθμίζουν το δημόσιο σχολείο και το ρόλο του εκπαιδευτικού. Το σχολείο ασφυκτιά και καταρρέει. Αγωνιζόμαστε για να το κρατήσουμε όρθιο και δε διαπραγματευόμαστε την εργασιακή και παιδαγωγική μας αξιοπρέπεια .
ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ Η ΔΔΕ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ. ΚΑΜΙΑ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΘΕΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΧΡΗΣΤΙΔΟΥ
19/3/26
Κινητοποίηση ΕΛΜΕ-ΣΕΠΕ για την εκδίκαση των πειθαρχικών της Κομοτηνής - Παρασκευή 20/3, 1.30μμ - Αγ. Βενιζέλου
-- Να σταματήσουν οι διώξεις και τα πειθαρχικά σε όλες τα Διευθύνσεις. Κάτω τα χέρια από τις ελευθερίες και την απεργία. Όχι στο νέο πειθαρχικό δίκαιο.
-- Πλήρη απαλλαγή και δικαίωση όλων των συναδέλφων/ισσών.
-- Να σταματήσει τώρα η αξιολόγηση. Να καταργηθούν οι σχετικοί νόμοι. Αυτοδίκαιη μονιμοποίηση τώρα όλων των νεοδιόριστων.
-- Να καταργηθεί - να μην εφαρμοστεί το νέο Πειθαρχικό Καρμανιόλα
-- Δημόσια δωρεάν εκπαίδευση για όλα τα παιδιά χωρίς διακρίσεις και αποκλεισμούς.
17/3/26
Εκδήλωση Το σχολείο σε κρίση: εκπαίδευση και εκπαιδευτικοί υπό διωγμό - μαθητές στο στόχαστρο... Η απάντηση του εκπαιδευτικού κινήματος - Δευτέρα 23 Μάρτη, 7μμ, - ΕΔΟΘ
15/3/26
Με αφορμή τον θάνατο της συναδέλφισσας Σ. Χρηστίδου - Συγκέντρωση ΕΛΜΕ, Δευτ. 16/3, 1.30μμ, ΔΔΕ Αν. Θεσ/νίκης
Με
αφορμή τον θάνατο της συναδέλφισσας Σοφίας Χρηστίδου
Να γίνουν αποδεκτές οι διεκδικήσεις του
κλάδου
ενίσχυσης του δημόσιου σχολείου και του ρόλου του εκπαιδευτικού
Ο τραγικός θάνατος της
συναδέλφισσας Σοφίας Χρηστίδου
στη Θεσσαλονίκη συγκλόνισε βαθιά την εκπαιδευτική κοινότητα.
Κι αυτό γιατί φέρνει στην επιφάνεια την αβάσταχτη σχολική καθημερινότητα για εκπαιδευτικούς και μαθητές, τις
αντιφάσεις και τα αδιέξοδα που συσσωρεύονται στο δημόσιο σχολείο που ασφυκτιά.
Στην
τεράστια συζήτηση που έχει ανοίξει για
τη συμπεριφορά μαθητών και εκπαιδευτικών μέσα στο σχολείο και για τις
ευθύνες τους στο παιδαγωγικό κλίμα και στην εκπαιδευτική διαδικασία, όχι μόνο
σήμερα, αλλά διαχρονικά, το συνηθέστερο
είναι η ευθύνη να μεταβιβάζεται πότε στους μαθητές και πότε στους
εκπαιδευτικούς. Όμως οι δύο αυτοί παράγοντες της εκπαιδευτικής διαδικασίας δεν λειτουργούν σε
κενό, αλλά μέσα στην κοινωνία της οποίας καθρέφτης είναι το σχολείο, ενώ
υπάρχει ένας τρίτος παράγοντας που την καθορίζει και δεν είναι άλλος από την
ασκούμενη εκπαιδευτική πολιτική, η οποία καθορίζει τη σχολική ζωή, αλλά και την
ίδια τη ζωή μαθητών και εκπαιδευτικών.
Η
κατάσταση είναι περίπλοκη και βαθιά σύνθετη.
Όταν η κοινωνία βιώνει κρίση, ανισότητες, απαξίωση των συλλογικών αξιών
και βαθιά απογοήτευση για το μέλλον, το σχολείο δεν μπορεί παρά να αντανακλά
όλα αυτά.
Οι σημερινοί μαθητές
κουβαλούν την ένταση και τα αδιέξοδα μιας κοινωνίας που έχει σημαδευτεί βαθιά
από την οικονομική κρίση, την υγειονομική κρίση και την αποδιάρθρωση των
κοινωνικών δεσμών. Μεγαλώνουν μέσα σε ένα περιβάλλον
αβεβαιότητας, κοινωνικής πίεσης και έλλειψης προοπτικής. Είναι τα παιδιά του
εγκλεισμού της καραντίνας, της τηλεκπαίδευσης, του κινητού και των μέσων
κοινωνικής δικτύωσης που αναπαράγουν διαρκώς τα πρότυπα και τις αξίες του
κυρίαρχου ανταγωνιστικού συστήματος, καλλιεργώντας την απομόνωση, την
ατομικότητα, τη βία και την επιθετικότητα αντί της συλλογικότητας και της
αλληλεγγύης. Το σχολείο των συνεχών εξετάσεων, του ανταγωνισμού, της πίεσης,
της διάψευσης προσδοκιών, βιώνεται από πολλούς μαθητές ως ξένο, εχθρικό και
αδιάφορο για τις πραγματικές τους ανάγκες. Την ίδια στιγμή κάθε αγωνιστικό
σκίρτημα και διεκδίκηση για ένα καλύτερο σχολείο, που σηματοδοτεί και την επαφή
με τις αξίες της συλλογικής διεκδίκησης και της αλληλεγγύης και αποτελεί μια
στάση κοινωνικής ευθύνης, θεωρείται παραβατική συμπεριφορά.
Από
την άλλη πλευρά, οι ίδιοι οι
εκπαιδευτικοί βάλλονται από παντού. Στοχοποιούνται. Ενοχοποιούνται.
Και όλο και συχνότερα διώκονται διοικητικά και πειθαρχικά. Χωρίς ουσιαστική
στήριξη από το Υπουργείο Παιδείας. Χωρίς επαρκείς δομές ψυχοκοινωνικής
υποστήριξης στα σχολεία. Χωρίς την αναγνώριση που αξίζει στο εκπαιδευτικό τους
έργο. Καλούνται να σταθούν μόνοι, συχνά φοβισμένοι, μέσα σε ένα σχολείο όπου το
οξυγόνο λιγοστεύει –και για τους μαθητές και για τους ίδιους. Απαξιώνονται και
λοιδορούνται στα μέσα ενημέρωσης, οδηγούνται με χειροπέδες στο αυτόφωρο μετά από
μια καταγγελία.
Το Υπουργείο Παιδείας και
η ασκούμενη κυβερνητική πολιτική μετατρέπουν την
παιδαγωγική πράξη σε μηχανισμούς επιτήρησης, με την ποινικοποίηση της μαθητικής
ζωής και την πολύπλευρη αμφισβήτηση των εκπαιδευτικών. Αντί να ενισχύσει τη δημόσια εκπαίδευση, να
καλύψει τις πραγματικές μορφωτικές ανάγκες των μαθητών, να ενισχύσει τους
εκπαιδευτικούς, προωθεί την
κατηγοριοποίηση και ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης, υποχρηματοδοτεί τα
σχολεία, ενισχύει τους ταξικούς φραγμούς, αυξάνει τις εξετάσεις. Ταυτόχρονα, υπονομεύονται
συστηματικά βασικές δομές στήριξης του δημόσιου σχολείου. Τμήματα ένταξης
υπολειτουργούν ή δεν στελεχώνονται, η παράλληλη στήριξη δεν καλύπτει τις
ανάγκες των μαθητών και η ψυχοκοινωνική υποστήριξη παραμένει δραματικά
ανεπαρκής. Οι εκπαιδευτικοί καλούνται να καλύψουν τεράστια κενά, μετακινούμενοι
συχνά σε τέσσερα ή πέντε σχολεία, δεν επαρκούν και τα κενά δεν καλύπτονται, ενώ
οι αναπληρωτές αναγκάζονται πολλές φορές να «αναπληρώνουν τον εαυτό τους» μέσα
σε ένα καθεστώς μόνιμης ανασφάλειας.
Όλα αυτά, και άλλα πολλά,
τα βιώνουμε οι εκπαιδευτικοί, είναι η κοινή μας εμπειρία. Αποκτούν όμως άλλη
διάσταση από την αυταρχική διοικητική αντίληψη που εφαρμόζεται από τη Διεύθυνση
Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Θεσσαλονίκης.
Μια αντίληψη που έχει δημιουργήσει ένα περιβάλλον έντονου διοικητισμού,
πιέσεων, ελέγχου, φόβου, τρομοκρατίας. Συνάδελφοι που τοποθετούνται σε πολλά
σχολεία και τρέχουν από τη μια άκρη της Δυτικής Θεσ/νίκης ως την άλλη της
Ανατολικής, αυθαίρετες μετακινήσεις όποτε αποφασίσει η Διεύθυνση, οδηγίες για
καταστρατήγηση εργασιακών δικαιωμάτων, συνδικαλιστικά δικαιώματα που
αντιμετωπίζονται με διώξεις και πειθαρχικά, απαγόρευση συμμετοχής συναδέλφων σε
εκδρομές, προφορικές οδηγίες για περικοπή αδειών, ακόμη και αναρρωτικών,
απαξίωση και αυταρχισμός προς τους εκπροσώπους των εκπαιδευτικών, ΜΑΤ και
αστυνομία αντί για διάλογο και συζήτηση των προβλημάτων.
Οι Διευθύνσεις εκπαίδευσης
όμως πρέπει να διασφαλίζουν την ομαλή λειτουργία των σχολείων,
να παρεμβαίνουν άμεσα και εγκαίρως σε
καταστάσεις που διαταράσσουν το
παιδαγωγικό κλίμα, να διασφαλίζουν την ασφάλεια μαθητών και εκπαιδευτικών.
Το Υπουργείο, αδιάφορο για
τις συνέπειες των επιλογών του, διέταξε κατόπιν εορτής
υπηρεσιακή έρευνα και υπήρξε εισαγγελική εντολή διερεύνησης μετά το
θάνατο της συναδέλφου Σοφίας Χρηστίδου. Τα ζητήματα έχουν ήδη
τεθεί στον δημόσιο διάλογο και ζητούν απάντηση. Από πότε ήταν γνωστά τα
προβλήματα και η διατάραξη του παιδαγωγικού κλίματος στα σχολεία; Ποιες ήταν οι
ενέργειες που έγιναν από τη Διεύθυνση Ανατολικής Θεσ/νίκης για να μην οξυνθούν
περαιτέρω και πάρουν ακραία μορφή;
Η Διεύθυνση Ανατολικής
Θεσ/νίκης σε αυτό το πλαίσιο αντιμετωπίζει κάθε πρόβλημα που γεννιέται από την πολιτική του υπουργείου στη
σχολική ζωή σαν ανεπάρκεια των εκπαιδευτικών, υπαλληλική ασυνέπεια και
παράπτωμα. Έτσι επέλεξε ως μέσο επίλυσης της κατάστασης μία πρωτοφανή πρακτική,
παράλληλα με τον πειθαρχικό έλεγχο, την
παραπομπή της συναδέλφου σε υγειονομική επιτροπή, όπου θα κρίνονταν η
ικανότητα προς εργασία, η δουλειά της δηλαδή. Δεν ξέρουμε αν αυτό έχει
ξανασυμβεί σε παρόμοια περίπτωση, σίγουρα όμως πρόκειται για ένα πολύ σκληρό
μέτρο που στέλνει και τα ανάλογα μηνύματα.
Επειδή
τα σχολεία δεν μπορούν να λειτουργήσουν
με «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», με τον φόβο και την ανασφάλεια που
φέρνει η αξιολόγηση και η αντίληψη ότι για κάθε πρόβλημα η λύση είναι μια
πλατφόρμα και οι ποινές, απαιτούμε να διερευνηθούν όλα τα γεγονότα που οδήγησαν
στο θάνατο τη Σοφία Χρηστίδου χωρίς καμία συγκάλυψη και μετάθεση ευθυνών.
Οι εκπαιδευτικοί απαιτούμε σεβασμό πρώτα από την πολιτεία. Αναγνώριση του ρόλου και του έργου του εκπαιδευτικού, ικανοποίηση των αιτημάτων του εκπαιδευτικού κινήματος, ενίσχυση του δημόσιου σχολείου. Στηρίζουμε ο ένας τον άλλον με αλληλεγγύη και ενσυναίσθηση, λέμε όχι στον ατομικισμό, τον ανταγωνισμό, την αδιαφορία. Συσπειρωνόμαστε στα σωματεία μας. Στηρίζουμε τον εαυτό μας, τους συναδέλφους, τους μαθητές μας, τη ζωή μας. Στηρίζουμε τις κινητοποιήσεις των ΕΛΜΕ και καλούμε τους συναδέλφους στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας τη Δευτέρα 16/3 στις 1.30μμ στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Θεσσαλονίκης.
___________________________
Ανακοινώσεις της Γ΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης στη δύναμη της οποίας ανήκει το Λύκειο στο οποίο δίδασκε η συναδέλφισσα:https://3elmethess.blogspot.com/2026/03/blog-post_12.html
1/3/26
ΟΛΟΙ/ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ των Γ' και Ε' ΕΛΜΕΘ ΣΤΗ ΔΔΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης την Τρίτη 3/3, 2.30 μ.μ.
Πρ. Κορομηλά 51 τηλ. 6978300483
e-mail: gelmeth3@gmail.com
http://3elmethess.blogspot.gr/
fb : Γ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
Δεν πρόκειται να ανεχθούμε καμία αμφισβήτηση του απεργιακού μας δικαιώματος! Καμία αρμοδιότητα και δικαιοδοσία δεν έχει η ΔΔΕ Ανατολικής Θες\νίκης να χαρακτηρίζει παράνομη την απεργία- αποχή της ΑΔΕΔΥ και των ΕΛΜΕ, για τις οποίες ούτε καν έχει προσφύγει δικαστικά το ΥΠΑΙΘΑ, πόσο μάλλον να μην αναγνωρίζει κηρυγμένη απεργία -αποχή των σωματείων μας!
ΩΣ ΕΔΩ! Να βάλουμε φραγμό στην αντιεκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης και της ΔΔΕ, στην παραβίαση των εργασιακών και συνδικαλιστικών μας δικαιωμάτων και στα σχέδια διάλυσης του δημόσιου σχολείου.






